The pale moon was rising above the green mountain, The sun was declining beneath the blue sea; When I strayed with my love to the pure crystal fountain, That stands in the beautiful Vale of Tralee. She was lovely and fair as the rose of the summer, Yet 'twas not her beauty alone that won me; Oh no, 'twas the truth in her eyes ever dawning, That made me love Mary, the Rose of Tralee. The cool shades of evening their mantle were spreading And Mary all smiling sat listening to me; The moon through the valley her pale rays were shining When I won the heart of the Rose of Tralee. She was lovely and fair as the rose of the summer, Yet 'twas not her beauty alone that won me; Oh no, 'twas the truth in her eyes ever dawning, That made me love Mary, the Rose of Tralee. On the far fields of India, mid war's bloody thunder, Her voice was a solace and comfort to me, But the cold hand of death has now torn us asunder I'm lonely tonight for my Rose of Tralee. She was lovely and fair as the rose of the summer, Yet 'twas not her beauty alone that won me; Oh no, 'twas the truth in her eyes ever dawning, That made me love Mary, the Rose of Tralee. De bleke maan was aan het rijzen boven de groene berg; de zon zakte, onder de blauwe zee, toen ik ronddwaalde met mijn lief naar de bron van zuiver kristal Daar in het prachtige Dal van Tralee. Ze was lieftallig en mooi Als de zomerroos, Maar ’t was niet alleen haar schoonheid, Die mij voor haar won; Oh nee, ’t was de waarheid Die altijd in haar ogen blonk, Die mij Mary deed liefhebben, De Roos van Tralee. De koele schaduwen van de avond Spreidden hun mantel uit En Mary zat glimlachend Naar mij te luisteren; Door het dal schenen de bleke stralen van de maan, Toen ik het hart won Van de Roos van Tralee. Ze was lieftallig en mooi Als de zomerroos, Maar ’t was niet alleen haar schoonheid, Die mij voor haar won; Oh nee, ’t was de waarheid Die altijd in haar ogen blonk, Die mij Mary deed liefhebben, De Roos van Tralee. Op de velden ver weg in India, Temidden van het bloedige oorlogsgedonder, Was haar stem een troost En aanmoediging voor mij, Maar de koude hand van de dood Heeft ons nu uit elkander gerukt Vannacht ben ik verlaten Door mijn Roos van Tralee, Ze was lieftallig en mooi Als de zomerroos, Maar ’t was niet alleen haar schoonheid, Die mij voor haar won; Oh nee, ’t was de waarheid Die altijd in haar ogen blonk, Die mij Mary deed liefhebben, De Roos van Tralee.